Hoewel 2026 officieel is begonnen, richt ik me als recensent nog steeds op soundtracks uit 2025. Ik zou graag willen beginnen met het verkennen van filmmuziek uit 2026, maar ik moet me eerst goed voorbereiden op de awards waar ik bij betrokken ben, namelijk de IFMCA Awards en mijn eigen eSWay Awards. In dit Spotlight-artikel wil ik twee soundtracks uitlichten van componisten die muziek hebben geschreven die afwijkt van wat ik van hen gewend ben en een soundtrack voor een vervolg op een game waarvan het eerste deel, met zijn soundtrack, uitzonderlijk goed werd ontvangen.
Nuremberg – Brian Tyler
Een van de soundtracks waar ik het de afgelopen maanden heel graag over wilde hebben, is de muziek voor Nuremberg. Het is een film over een psychiater die na het einde van de Tweede Wereldoorlog te maken krijgt met de verslagen nazileiders. Omdat het een oorlogsdrama is, was ik nogal verrast dat Brian Tyler de muziek voor deze film heeft geschreven, aangezien hij bij mij vooral bekend staat om zijn stoere soundtracks voor actiefilms. Ik was benieuwd wat Tyler had geschreven, maar het duurde niet lang voordat ik behoorlijk onder de indruk was, want het album begint met een aantal geweldige orkestrale suites met prachtige, emotionele en krachtige melodieën. Na het beluisteren van die suites ben ik verder gegaan met het beluisteren van de soundtrack zelf, die een aantal gespannen momenten bevat – het is tenslotte een drama – maar de muziek bevat nog steeds veel van de uitstekende melodieën van de initiële suites en eindigt met een fantastische lange aftitelingsuite. Ik vind het geweldig als een componist me verrast door een geweldige soundtrack te schrijven in een genre dat ik niet verwacht.
Ella McCay – Hans Zimmer
Als ik aan de muziek van Hans Zimmer denk, denk ik meestal aan de gedurfde, luide uitingen die hij in zijn soundtracks kan laten horen. Als ik naar de bioscoop ga om een film met muziek van Zimmer te zien, zorg ik er altijd voor dat ik mijn oordopjes bij me heb. Maar dat gezegd hebbende, weet ik dat hij ook een romantische kant heeft, met de muziek voor The Holiday als het beste voorbeeld daarvan. Zimmer keerde terug naar die roots toen hij de muziek schreef voor de komedie Ella McCay in 2025.
In deze korte soundtrack van 38 minuten kan je luisteren naar prachtige orkestrale muziek, waarin je individuele muzikanten de melodieën hoort spelen, zoals de houtblazers of de piano, wat resulteert in een delicate soundtrack die positieve vibes uitstraalt. Het is niet de beste soundtrack die ik dit jaar heb gehoord, maar het was zeker een genot om naar de meer romantische en komische kanten van Zimmer te luisteren, en het is nog steeds een degelijke soundtrack om van te kunnen genieten zonder de film.
Hades 2 – Darren Korb
Na de release van het razend populaire spel Hades met zijn verbluffende soundtrack van Darren Korb, deed studio Supergiant Games iets wat ze nog nooit eerder hadden gedaan: ze maakten een vervolg, Hades 2. De muziek van Korb kan het best worden omschreven als nummers die op zichzelf staan, waarvan het merendeel instrumentaal is, met gitaren, drums en allerlei elektronische geluiden. Als ik naar het vier uur durende album met de muziek voor Hades 2 luister, hoor ik nogal wat overeenkomsten met de eerste Hades-game. Ik hoorde hier en daar het hoofdthema terugkomen en veel nummers hebben ook een metal-touch. Aan de andere kant is de muziek ook anders. Zoals te zien is in de lijst met namen die hebben meegeholpen, hebben veel anderen bijgedragen aan deze soundtrack. Naast de vertrouwde zangeres Ashley Barrett hebben ook andere vocalisten bijgedragen aan sommige nummers, maar die ook stemmen verzorgen in de game. In een later deel van het album horen we zelfs enkele orkestrale stukken, waarvoor Korb de hulp heeft ingeroepen van componist Austin Wintory.
Over het algemeen is het weer een degelijke score van Korb, maar ik vind het niet zijn beste werk. Ik heb er met plezier naar geluisterd, maar ik was er niet zo van onder de indruk als van Korb’s vorige werk. Een van de dingen die ik minder leuk vond aan deze score zijn helaas de orkestrale nummers. Korb’s muziek komt het best tot zijn recht wanneer hij nummers schrijft die in feite liedjes zijn met slechts een handvol instrumenten, en de vocalisten hun magie laten doen. De orkestrale nummers zijn naar mijn mening erg druk en te complex, wat niet echt werkt in een score van Darren Korb. Ondanks dat kijk ik nog steeds uit naar het volgende project van Korb, want het zal mij niet verbazen dat Supergiant Games weer voor iets nieuws gaat kiezen, wat waarschijnlijk weer een leuke score van Korb gaat opleveren.
