London Soundtrack Festival 9 – 12 April 2026

Read the article in English.

Van de redactie: Dit is een gastverslag geschreven door Jorg Oostendorp, die samen met Maurice Boeijen naar de tweede editie van het London Soundtrack Festival is geweest.

Op 9 april 2026 ging de tweede editie van het London Soundtrack Festival (LSF) van start.
De opzet van het festival was iets bescheidener dan vorig jaar, maar het programma was nog steeds interessant.
Het was kleinschaliger in die zin dat er slechts drie concerten waren en er geen speciale dag voor gamemuziek was.

Tijdens het vierdaagse festival waren er verschillende paneldiscussies en filmvertoningen.
We konden niet alle paneldiscussies bijwonen, maar degene die we wel hebben gezien, waren interessant. Van verschillende andere festivalgangers hoorden we dat elke paneldiscussie de moeite waard was.
Dus wat hebben we dit jaar wel bijgewoond?

Op donderdag, de eerste dag van het LSF, hebben we alleen het avondconcert bijgewoond: ‘Homegrown Heroes – From Bond to Thunderbirds’.
Dit concert stond volledig in het teken van Britse componisten of Britse producties. De eerste helft van het concert was meer gericht op tv-series. De tweede helft was volledig gewijd aan David Arnold en zijn muziek.
David Arnold is ook de winnaar van de Christopher Gunning Inspirational Award van dit jaar. De winnaar van vorig jaar was Howard Shore.
De prijs werd aan het begin van de tweede helft van het concert door Michael Beek (artistiek directeur van het LSF) aan David Arnold uitgereikt. Daarna betrad David het podium en speelde hij samen met het orkest enkele van zijn werken. Hij bracht ook enkele van de beroemde liedjes ten gehore die hij schreef, waaronder ‘Play Dead’ (uit Young Americans), dat hij schreef voor de zangeres Björk.
Het concert als geheel bevatte een aantal prachtige en bijzondere uitvoeringen van onder andere het Poirot-thema, de suite uit ‘All Creatures Great and Small’ en ‘Enola Holmes’.

Wat het tot een bijzonder evenement maakte, was het orkest zelf. Het is speciaal voor het festival samengesteld en heet het London Soundtrack Festival Orchestra. De leden zijn allemaal musici met ervaring in het spelen van muziek voor soundtracks. De meesten van hen hadden meegewerkt aan opnamesessies voor de werken die tijdens het concert werden gespeeld. Je kon zien dat de muzikanten enorm genoten tijdens het concert. Maar soms was ook te merken dat ze niet gewend waren om regelmatig samen te spelen, maar dat maakte de ervaring niet minder leuk.

Op de tweede dag (vrijdag) was er geen concert, maar we zijn wel naar een paneldiscussie en een filmvertoning geweest.
De paneld was een ‘Masterclass Games Music met Richard Jacques & Gareth Coker’. De masterclass vond plaats in de StrongRoom.
Gareth en Richard lieten ons zien hoe ze muziek voor games maken. Gareth gebruikte een bepaald deel uit de Ori-games waaraan hij had gewerkt om te laten zien wat de functie van muziek kan zijn, hoe het de gamer laat zien wat hij kan verwachten en wat je met muziek kunt doen als een doel of keerpunt is bereikt.
Zelfs als je geen gamer bent, maken deze masterclasses je altijd nieuwsgierig om hun games te gaan spelen, al is het maar om naar de geweldige muziek te luisteren.
Richard nam ons mee door het hele proces van begin tot eind bij het maken van de muziek voor de game Guardians of the Galaxy. Het was interessant om te zien hoezeer de muziek verandert tijdens de ontwikkeling van een game.

Richard en Gareth gaven alle aanwezige componisten een aantal waardevolle tips. Wees oprecht en eerlijk in je werk. Speel geen vals spel en lieg niet, want als je betrapt wordt, betekent dat het einde van je carrière. Zorg er ook voor dat je muziek toegankelijk en gemakkelijk te vinden is. Je moet als het ware de bal aan het rollen brengen.
Het was interessant en verrassend om te zien dat de meeste aanwezigen zelf (jonge) componisten waren. Dat verraste zelfs Richard en Gareth. Wat nog interessanter was, was het feit dat slechts enkelen zelf gamers waren. Volgens Richard en Gareth moet je de game spelen waarvoor je de muziek schrijft, of nauw contact hebben met iemand die dat wel doet, anders begrijp je de subtiliteiten en veranderingen in de game niet goed genoeg om er muziek voor te schrijven. De masterclass was vermakelijk, en hopelijk is er volgend jaar een hele dag en een concert gewijd aan gamemuziek.

Na de masterclass gingen we terug naar het Barbican voor een vertoning van de film Emma, met een inleiding door Rachel Portman. Rachel is de componiste van deze filmversie van Emma uit 1996. Rachel werd geïnterviewd door Aisling Brouwer. Rachel gaf ons een kijkje achter de schermen bij de totstandkoming van de muziek voor Emma.

Na het gesprek nodigde Rachel ons allemaal uit om samen met haar de film Emma te kijken.
Het was al heel lang geleden dat we de film voor het laatst hadden gezien, maar het was geweldig om hem opnieuw te bekijken. De muziek van Rachel was fantastisch, vooral nu we dankzij haar wat meer achtergrondinformatie hadden gekregen.

Op de derde dag (zaterdag) bezochten we het panelgesprek ‘David Arnold in conversation’.
Het gesprek vond plaats in het Royal College of Music.
De gastheer van het gesprek is Sean Wilson.
David begint met een terugblik op het concert van donderdag. Hij vond het een geweldige ervaring om daar te zijn met een orkest dat filmmuziek en soundtracks begrijpt. Een mainstream klassiek orkest heeft de neiging om de muziek meer als klassieke muziek te laten klinken in plaats van als muziek voor film, tv of games.
Een soundtrack is bedoeld om te klinken voor en als het medium waarvoor hij is gemaakt. Als hij daarbuiten op zichzelf kan staan, is dat mooi meegenomen. Tegenwoordig zie je steeds minder muziek die op zichzelf kan staan, omdat die te elektronisch of experimenteel is. Die muziek is moeilijk te vertalen naar een orkest.
David vindt dat de regisseur de eigenaar van de muziek is. Het is zijn film en hij moet ervoor zorgen dat alles bij elkaar past, dus hij moet de mogelijkheid hebben om de muziek naar eigen inzicht aan te kunnen passen. Er is een verschil tussen Hollywood en de rest van de wereld. In Hollywood heeft een componist meestal minder te zeggen over de manier waarop de muziek wordt gebruikt dan elders.
Het is interessant om David over zijn muziek te horen praten.
Na afloop was er gelegenheid om handtekeningen te krijgen en foto’s te maken met David.

’s Avonds woonden we het concert ‘An Evening at Downton Abbey’ bij in Central Hall Westminster.
We zaten op de derde rij van voren toen het concert begon. Ik was overweldigd door het geluid dat uit het orkest klonk. Het was alsof je midden in de perfecte opname van de prachtige melodieën van Downton Abbey zat.
Het orkest speelde feilloos en kende de muziek door en door. Het bleek dat dit het originele orkest was dat alle muziek voor de serie en films had opgenomen. Ook is Eurielle de originele zangeres die op de originele opnames te horen is.
Het was echt een bijzondere ervaring om mee te maken.
Tijdens de muziek werden er foto’s uit de serie en films getoond, en ook enkele backstagefoto’s.
Na het concert kwam John Lunn naar voren om handtekeningen uit te delen en foto’s te maken met de fans. Tijdens een van deze momenten liet hij zich ontvallen dat hij nog niet klaar was met Downton Abbey. De aanwezige fans juichten van vreugde!

Op zondag, de laatste dag van het festival, woonden we een panel bij met de titel ‘John Williams: A Composer’s Life’. Het panel vond plaats in het Royal College of Music.
Voordat het festival begon, werd bekend dat de auteur van het boek, Tim Greiving, niet persoonlijk aanwezig kon zijn, maar via een live videoverbinding vanuit Los Angeles zou deelnemen.
De presentator van het panel was Tim Burden. Met hem op het podium bevonden zich twee personen van het London Symphony Orchestra (LSO) die meerdere malen met John Williams hebben gespeeld. Dit waren David Jackson en Neil Percey, beiden percussionisten.
Tim begon het panel met een introductievideo over John Williams, getiteld ‘John Williams in London: a Celebration’.
Via de videoverbinding vertelt Tim over de uitdagingen waarmee hij te maken kreeg bij het maken van het boek. Het kostte hem enkele jaren om John Williams zover te krijgen dat hij wilde meewerken aan het boek. Uiteindelijk stemde John toe, en het boek staat nu vol met herinneringen aan John die anders geen deel zouden hebben uitgemaakt van het verhaal.
Tim sprak ook met David en Neil over hun ervaringen met het werken met John. Tim liet ons verschillende muziekstukken horen die zelfs tijdens de opnamesessies nog werden aangepast.
Dat gaf ons, het publiek, een bijzonder inzicht in de werkwijze van John Williams.

’s Avonds vond het slotconcert van het festival plaats: ‘Rachel Portman & Friends: Beyond the Screen’.
Het concert werd gehouden in Cadogan Hall en gepresenteerd door Gill Graham.
De avond bleek meer een masterclass of een gesprek met Rachel Portman te zijn dan een concert. Gill en Rachel spraken over haar leven en de muziek. Veel van Rachels muziekstukken werden niet live uitgevoerd, maar in hun oorspronkelijke vorm op een groot scherm vertoond.
De stukken die op het podium werden gespeeld, werden uitgevoerd door de broers Niklas en Nils Liepe. Niklas speelde viool en Nils piano.
Twee keer ging Rachel zelf achter de piano zitten en speelde ze haar muziek. Dat was een geweldige ervaring, want ze treedt niet vaak in het openbaar op.
De avond was niet wat ik had verwacht en paste niet erg goed bij de locatie, maar de muziek was prachtig om te horen en de hele ervaring was erg vermakelijk.

Het tweede London Soundtrack Festival ligt nu achter ons. Over het algemeen hebben we ervan genoten, maar het was niet zo geweldig als we hadden gehoopt.
Er waren maar twee echt grote concerten, en het aantal panels viel ook wel mee.
Het festival was kleinschaliger dan vorig jaar, maar het vormde nog steeds geen samenhangend geheel. Er was bijna geen promotie voorafgaand aan het festival, en het was op de locaties die ze gebruikten nauwelijks zichtbaar.
Als je bij een panel of masterclass was, had je echt niet het gevoel dat je op een festival was.

Ik hoop dat het volgend jaar beter gaat.

Maar het grootste probleem van het LSF zijn de kosten. Als je van buiten het Verenigd Koninkrijk komt om het festival bij te wonen, is dat geen goedkope aangelegenheid. Je hebt reis- en hotelkosten, maar ook de kosten voor de concerten en panels. Vooral de panels zijn erg duur. Tweeëntwintig pond voor een panel is veel geld, zeker als je geen idee hebt wat je te wachten staat.
Dit, en het gebrek aan promotie, is misschien ook de reden waarom het festival niet door veel mensen werd bezocht. De panels en vertoningen (behalve die van Wallace and Gromit) waren niet uitverkocht, maar dat gold ook voor de concerten. Voor de meeste concerten was slechts de helft van de kaartjes verkocht. Als zelfs het Downton Abbey-concert op zaterdagavond geen kaartjes kan verkopen, dan weet je dat er ergens iets mis is gegaan.

Laten we hopen dat Michael Beek en zijn team erachter komen wat de knelpunten zijn en deze voor de volgende editie oplossen, want dat is hard nodig en het festival verdient het.

Het London Soundtrack Festival is het zeker waard!