Supergirl – Claudia Sarne

Read the article in English.

Zoals ik al in mijn recensie van Superman (2025) schreef, was ik in deze film teleurgesteld en de muziek die ervoor was geschreven, vooral omdat het de eerste film was in het door James Gunn opgezette DC Universe. Ik hoopte dat de nieuwe Supergirl-film, die zich in hetzelfde universum afspeelt, niet hetzelfde lot zou ondergaan, maar toen de componist tijdens de productie niet één, maar twee keer werd vervangen, begon mijn hoop te slinken. Het vervangen van een componist is gewoonlijk een slecht teken, omdat hun muziek misschien niet aansluit bij de visie van de regisseur of niet in de smaak valt bij het testpubliek, wat betekent dat er op het laatste moment wijzigingen moeten worden aangebracht. Ik weet de precieze reden niet, maar ik weet wel dat Ramin Djawadi en Tom Holkenborg heel verschillende muziekstijlen hebben, wat mijn vermoeden versterkt. Nadat Djawadi en Holkenborg waren vervangen, werd de opdracht toevertrouwd aan Claudia Sarne, de derde componist die aan deze film werkte.

Ik was niet bekend met Sarne’s werk, wat de keuze des te intrigerender maakte. Ze is al meer dan twintig jaar actief in de muziekwereld, maar heeft nog nooit muziek voor een grote bekende studiofilm geschreven. Wanneer iemand in een dergelijke situatie het componeren moet overnemen, valt de keuze meestal op een gerenommeerde componist die erom bekendstaat dat hij of zij op korte termijn werk kan afleveren. Ik hoopte zeker op wat frisse muzikale ideeën van Sarne, maar wat ik niet had verwacht, was dat ik zo onder de indruk zou zijn van de kwaliteit van het hoofdthema, dat te horen is in het drie minuten durende stuk “Supergirl Suite”. Het thema combineert elektronica, orkestrale klanken en elektrische gitaar, en de melodie is krachtig en emotioneel. Het past perfect bij een jongvolwassene met buitengewone fysieke kracht, maar die mentaal niet lekker in haar vel zit. Voor mij is de beste graadmeter of een thema goed is, of ik ernaar blijf luisteren, en sinds ik de film heb gezien, laat ik dit thema regelmatig op vol volume door mijn luidsprekers en koptelefoon schallen.

Het thema keert op verschillende momenten in de film terug. In het laatste deel van “Argo, Pt. 2” hoor je een langzame, emotionele versie van het thema, volledig orkestraal met een vleugje koor. Er is nog een sentimentele versie te vinden in “Silent Scream”, die opbouwt naar een climax voordat deze weer wegebt. In “Supergirl” ontvouwt het thema zich schitterend door het hele nummer heen en weerspiegelt het de krachtige en vastberaden kant van de heldin. Tot slot is er in de film een korte uitwisseling te zien tussen Supergirl en haar neef, die te horen is in “Clark’s Apartment”, waarin fragmenten van haar eigen thema en het iconische Superman-thema op elkaar inspelen.

Nu het hoofdthema is behandeld, is het tijd om het over de rest van de soundtrack te hebben en daar gaat het wringen. Hoewel ik het hoofdthema, dat Kara Zor-El als Supergirl uitstekend weergeeft, uitstekend vind, is de muziek voor Krem en Lobo niet zo interessant. Krem krijgt een motief van drie lange, elektronisch klinkende noten en Lobo, die er met zijn vliegende chopper en in het leer er als een metalhead uitziet, krijgt een thema met elektrische gitaren. De gitaren passen bij hem, maar wat ermee geschreven is, blijft braaf voor een van de grootste antihelden in het DC Universe. Je kunt beide muzikale interpretaties beluisteren in “Krem” en “Lobo”. De rest van de muziek die de scènes met elkaar verbindt, met uitzondering van de integraties van het hoofdthema, kampt met hetzelfde probleem. De muziek doet wat ze moet doen, de beelden, het verhaal en de dialogen ondersteunen, maar ze valt verder niet op.

Toen ik de film zag, waren er best wat passages die ik leuk vond, maar er waren ook momenten waarop ik met mijn ogen moest rollen. Met James Gunn aan het roer heeft Supergirl dezelfde gekkigheid als zijn andere werk, en dat past niet bij dit verhaal. Kortom, ik denk dat Supergirl potentie had, voldeed deze niet helemaal aan de verwachtingen, en hetzelfde geldt voor de muziek: het hoofdthema is fantastisch, maar de rest van de muziek haalt niet hetzelfde niveau. Ik vermoed dat tijdgebrek de oorzaak was. Ik ben benieuwd wat Sarne zou hebben geschreven als zij vanaf het begin van het project de componiste was geweest. Misschien was dit dan wel een kanshebber voor ‘soundtrack van het jaar’, want het hoofdthema, met zijn uitstekende variaties in de score, is schitterend en ik had daar graag meer van gehoord in de rest van de muziek.

Luisteren of kopen

• Koop deze soundtrack op Amazon of Apple Music
• Luister naar deze soundtrack op Spotify

Lijst van de nummers

De hoogtepunten zijn vetgedrukt

Duur: 49 minuten
WaterTower Music (2026)