De World Soundtrack Awards (WSA) is een awardshow en concert voor filmmuziek dat al meer dan twee decennia bestaat. Ik bezocht deze concerten al lang voordat ik Soundtrackwereld had opgericht en in het begin was het gewoon een concert met misschien één of twee nevenevenementen, zoals een meet-and-greet. De afgelopen jaren heeft de organisator, het filmfestival Film Fest Gent, zijn evenementen voor filmmuziek uitgebreid door de introductie van de WSA Film Music Days. Tijdens dit meerdaagse evenement kan het publiek een reeks panels, workshops en ontmoetingen bijwonen met mensen uit de filmmuziekindustrie, maar ook met mensen die in de filmwereld werkzaam zijn, zoals regisseurs. Het feit dat er deelnemers uit beide velden aanwezig zijn, is een van de voordelen van het feit dat de WSA deel uitmaakt van een filmfestival. Na een jaar overgeslagen te hebben, keerde ik naar Gent terug om drie dagen lang filmmuziek te beleven.
De afgelopen jaren werd er naast de uitreiking van de World Soundtrack Awards ook een extra concert met een volledig orkest georganiseerd, maar helaas was er deze editie maar slechts één. Tijdens Film Fest Gent zijn er ook kleinere evenementen die muziek en film op een meer artistieke manier combineren, onder de naam Videodroom, maar daar ben ik niet naartoe geweest.
World Soundtrack Awards Ceremony & Concert
Voor dit concert is er een mooie balans gevonden tussen het uitreiken van prijzen en het spelen van muziek. De avond begint altijd met de competitie voor jong talent, waarbij het orkest live muziek uitvoert die door de drie beste deelnemers speciaal voor een bepaalde scène is geschreven. Als je benieuwd bent wie deze prijs en de andere prijzen heeft gewonnen, kun je de resultaten in mijn verslag over de genomineerden en winnaars van de WSA terugvinden.
De afgelopen jaren heeft dit concert altijd in het teken gestaan van de muziek van twee hoofdgasten en dit jaar waren dat Trevor Jones, winnaar van de Lifetime Achievement Award en eregast Hildur Guðnadóttir. Normaal gesproken zouden we eerst moeten luisteren naar muziek van de winnaar van de Discovery of the Year Award van vorig jaar, maar blijkbaar ging dat dit jaar niet door, dus zijn we meteen overgegaan op de muziek van Guðnadóttir. Als je aan haar muziek denkt, denk je niet meteen aan een orkest, maar de muziek die tijdens haar blok in de eerste helft werd uitgevoerd, was best boeiend om naar te luisteren. De stukken waren afkomstig uit Women Talking, 28 Years Later: The Bone Temple en The Bride! en werden voornamelijk uitgevoerd door de strijkerssectie van het orkest.
Tijdens het optreden van Jones in de eerste helft konden we luisteren naar muziek uit zijn lange carrière. Ik ken veel van zijn soundtracks, maar blijkbaar toch niet allemaal. Zijn optreden begon met de iconische Cliffhanger, met zijn heerlijke melodieën en daarna konden we genieten van de mooie stukken uit Notting Hill en Last Place on Earth, muziek die ik nog niet eerder had gehoord.
Na de pauze en de volgende reeks awards konden we weer naar de muziek van Guðnadóttir luisteren. Ik vond vooral de muziek uit A Haunting in Venice en Joker erg mooi. Dat laatste werk was bijzonder prachtig, omdat Guðnadóttir met haar cello het podium opkwam om de indringende melodieën van “Bathroom Dance” zelf ten gehore te brengen.
Het laatste deel van het programma was opnieuw opgedragen aan Trevor Jones, die eerst de Lifetime Achievement Award in ontvangst mocht nemen. Hij was duidelijk ontroerd door de welverdiende positieve reacties vanuit het publiek en hield een lange, welgemeende toespraak. Nadat hij het podium had verlaten, begon het Brussels Philharmonic, onder leiding van muzikaal directeur van Film Fest Gent Dirk Brossé, twee stukken uit The Dark Crystal te spelen, die ik erg mooi vond. Het is een van mijn favoriete soundtracks van Jones. Het is echter niet mijn absolute favoriet, want dat is The Last of the Mohicans, het laatste stuk van het programma, en ik heb enorm genoten van die lange suite.
Dit alles zorgde er weer voor een geweldig programma. Ik wist dat ik de muziek van Trevor Jones fantastisch zou vinden, maar ik was ook behoorlijk verrast door het werk van Guðnadóttir, wat voor een geweldige avond zorgde. De Bijloke is een bijzondere concertzaal. Het is vrij klein, en vanaf mijn plek kon ik echt genieten van de klanken van het orkest, maar ik hoorde ook van mijn vrienden achterin dat zij niet alle details konden horen. Hopelijk wordt dat voor de volgende editie opgelost, want ik vind de manier waarop dit concert wordt georganiseerd echt een fantastisch idee: het vindt de perfecte balans tussen oude en nieuwe filmmuziek die goed in het gehoor ligt. Het is een fantastisch eerbetoon aan het genre, zeer goed uitgevoerd door het orkest.
Concertinformatie
Orkest: Brussels Philharmonic onder leiding Dirk Brossé
Presentator: Carlo Siau
Gasten: Hildur Guðnadóttir and Trevor Jones
Programma
- Xabier Doural García / Lidia Pozo Pérez / Yeakun Yoo – Excerpt uit Ratched
- Hildur Guðnadóttir – “Speak Up” uit Women Talking
- Hildur Guðnadóttir – “The Bone Temple” uit 28 Years Later: The Bone Temple
- Hildur Guðnadóttir – “Til the End of Time” uit The Bride!
- Trevor Jones – “End Credits” uit Cliffhanger
- Trevor Jones – “Will and Anna” uit Notting Hill
- Trevor Jones – “Axel Heiberg” uit Last Place On Earth
Pauze
- Hildur Guðnadóttir – “Pipes” uit A Haunting in Venice
- Hildur Guðnadóttir – ‘Allegro’ uit Tár
- Hildur Guðnadóttir – “Meeting Bruce Wayne” uit Joker
- Hildur Guðnadóttir – “Bathroom Dance – The Kiss” uit Joker
- Trevor Jones – “Overture” uit The Dark Crystal
- Trevor Jones – “Love Theme uit The Dark Crystal
- Trevor Jones – Suite uit The Last of the Mohicans
Panels, meetings en workshops
Tijdens de Film Music Days werden, zoals ik in mijn inleiding al aangaf, tal van evenementen georganiseerd. Met een festivalpas kun je die gratis bijwonen; anders moet je een kleine vergoeding betalen. Net als in voorgaande jaren waren er professionele workshops waarin een componist dieper ingaat op zijn werkwijze. Aangezien ik geen componist ben en deze workshops kleinschalig zijn en snel uitverkocht raken, heb ik ze dit jaar niet bijgewoond.
Ik heb wel veel panels bijgewoond in de Kinepolis-bioscoop, waar ik veel interessante informatie heb opgedaan. Trevor Jones vertelde bijvoorbeeld dat Al Pacino behoorlijk betrokken was bij de muziek en de opnamesessies bijwoonde. Jones zei ook dat het belangrijk is om de passie voor het vak te behouden in plaats van het alleen voor het geld te doen. Ook het gesprek met Lukas Dhont (regisseur), Valentin Hadjad (componist) en Pierre-Marie Dru (sound supervisor) was boeiend; zij bespraken hoe ze liedjes en muziek in de film Coward hadden gebruikt. Deze Belgische film maakt mogelijk kans op een Oscar.
Ik heb ook een panel over AI bijgewoond, waaraan Martin Phipps en Simon Franglen deelnamen. Tijdens dit panel zagen zij de gevaren van kunstmatige intelligentie in, maar waren ze ook optimistisch over wat de toekomst zal gaan brengen. Er zal nog steeds behoefte zijn aan componisten, want, zoals Simon Franglen zei: “Wij als componisten kiezen soms de verkeerde noten; daarin schuilt juist de magie”, iets wat een AI nooit zal doen, aangezien die altijd probeert de juiste noten te vinden.
Het gesprek met Hildur Guðnadóttir was ook erg interessant om bij te wonen. Ze begint meestal met het schrijven van muziek op basis van het script. Voor The Bride! was dat niet mogelijk, omdat ze iemand moest vervangen. Ik vind het ook gaaf dat ze voor Chernobyl niet zomaar naar een kerncentrale ging om op alle muren te bonken om geluiden op te nemen, maar dat ze in de ruimtes van centrale luisterde om zo die geluiden te vinden.
Op de laatste dag waren er panels met de genomineerden, waar we fragmenten konden bekijken uit de films en tv-series waarvoor ze waren genomineerd. Helaas werden deze fragmenten tijdens het eerste panel iets te snel afgespeeld, wat wel grappig was, maar niet echt de bedoeling. Gelukkig werd dit bij de andere panels rechtgezet.
Het laatste evenement dat ik nog wil noemen, is de Meet-and-Greet, waarbij de genomineerden achter een tafel zaten en fans hun spullen konden laten signeren en foto’s konden maken. Ik ben altijd gek op dit soort evenementen en voor veel bezoekers is het een droom die uitkomt. Het was geweldig om te zien hoe Guðnadóttir en Jones de tijd namen om een paar minuten met de persoon aan de andere kant van de tafel door te brengen en hen de tijd van hun leven te geven.
Interviews
Film Fest Gent biedt altijd fantastische mogelijkheden voor interviews. Tijdens deze editie kreeg ik de kans om met Simon Franglen te spreken, iemand die ik al een paar jaar probeerde te interviewen. Ik wilde ook graag Daniel Pemberton spreken, maar aangezien hij maar kort op het festival was, kon ik hem alleen tegelijkertijd met andere journalisten spreken. Het was een unieke ervaring, omdat zij heel andere vragen stelden dan ik had gesteld. Deze interviews zullen binnenkort gaan verschijnen.
Conclusie
Het was weer fantastisch om de WSA Film Music Days bij te wonen. Als je in de filmmuziekbranche wilt werken, is dit festival een uitstekende manier om de ins en outs van de branche te leren kennen en contacten te leggen. Ook voor liefhebbers van filmmuziek is het geweldig om erbij te zijn, want je krijgt de kans om je favoriete componisten te ontmoeten voor een handtekening of een foto.
Hoewel het concert van dit jaar uitstekend was, met geweldige filmmuziek, had ik heel graag de gebruikelijke tweede ook gehad. Veel van mijn vrienden en ik moesten een lange reis maken om het festival bij te wonen, en als er meer dan één concert met een orkest zou zijn, zou de reis de moeite nog meer waard zijn geweest. Het is slechts een klein detail, want de WSA Film Music Days waren, met hun concert, weer fantastisch. Ik heb veel nieuwe informatie opgedaan, met veel componisten gesproken die ik bewonder en heb ik naar fantastische filmmuziek geluisterd.
Ik kijk uit naar de 28e editie volgend jaar.
Foto’s
