In mijn pogingen om het jaar 2025 af te ronden ben ik op zoek naar de beste scores uit dat jaar. Hierbij heb ik er wederom enkele gevonden die het vermelden waard zijn en dit zal ik doen in een nieuwe reeks kleinere Spotlight recensies.
Avatar: Fire and Ash – Simon Franglen
Ik kan 2025 niet afsluiten zonder iets te schrijven over Avatar: Fire and Ash. Het is het derde deel van de Avatar-franchise en een van de duurste films ooit gemaakt. Simon Franglen moest het stokje overnemen voor de tweede film nadat James Horner helaas omkwam bij een vliegtuigongeluk. Franglen schreef een fantastische soundtrack voor Avatar: The Way of Water en bleef daarna samenwerken met James Cameron voor het derde deel.
Zonder al te veel te verklappen: toen ik Fire and Ash in de bioscoop ging bekijken, was ik nogal verrast door hoezeer de film op The Way of Water leek. Veel personages, aspecten en omgevingen uit die tweede film worden hergebruikt in de derde, wat ook terug te horen is in de filmmuziek. De soundtrack richt zich op wat er op het scherm gebeurt, net zoals bij The Way of Water is gedaan en bevat veel eerdere thema’s, waaronder het prachtige familiethema en zelfs enkele verwijzingen naar Horner’s originele Avatar-thema. In deze film worden twee nieuwe clans geïntroduceerd: de Windtraders en Mangkwan. De eerste groep krijgt een mooi thema, maar is weinig aanwezig in de muziek en de tweede groep wordt vertegenwoordigd door donkere, lage klanken om hun kwade bedoelingen te benadrukken. De muziek voor Fire and Ash is uitstekend en versterkt het verhaal van deze film, maar ik hoop dat de volgende Avatar andere plaatsen gaat verkennen, zodat we meer originele thema’s te horen krijgen.
Cobra Kai: Season 6 – Leo Birenberg, Zach Robinson
Een andere soundtrack die ik wil bespreken is de muziek van Cobra Kai, een succesvolle serie die eindigde met het zesde seizoen, dat Netflix in drie delen heeft opgesplitst. De muziek, gecomponeerd door het duo Leo Birenberg en Zach Robinson, stond al jaren op mijn radar, maar om de een of andere reden had ik nooit de tijd genomen om er grondig naar te luisteren. Voor dit laatste seizoen moest ik daar verandering in brengen.
Elk deel van het slotseizoen heeft zijn eigen soundtrackalbum gekregen en hoewel ik alle drie heb beluisterd, heb ik me vooral gericht op het laatste deel, uitgebracht in 2025, dat een aangename verrassing was om naar te luisteren. Cobra Kai is een serie die het verhaal van de originele The Karate Kid-films uit de jaren 80 voortzet, met daarin de belangrijkste rivalen uit die films, en de soundtrack weerspiegelt dat, met analoge synthesizergeluiden en rockgitaren. Die jaren 80-geluiden zijn niet de enige die te vinden zijn; de soundtrack bevat ook veel moderne elementen, zoals af en toe metalgitaren en veel orkestraal werk, vaak meesterlijk vermengd met gitaren en synthesizers. Ik had deze vorige seizoenen echt niet over het hoofd mogen zien. Birenberg en Robinson hebben uitstekend werk geleverd door het oude met het nieuwe te vermengen in deze verbluffende soundtrack.
Super Furball and the Lying Squirrel – Panu Aaltio
Als filmmuziekrecensent probeer ik niet alleen elk jaar zoveel mogelijk soundtracks te beluisteren, maar kijk ik ook graag verder dan alleen muziek uit Hollywood en Nederland. Daardoor kom ik soms fraaie soundtracks tegen uit minder voor de hand liggende landen, zoals Super Furball and the Lying Squirrel, een Finse kinderfilm met muziek van Panu Aaltio.
Deze film gaat over een meisje dat in een superknaagdier kan veranderen om het bos naast haar school te redden. Als superheld heb je natuurlijk een thema nodig en de soundtrack van Super Furball and the Lying Squirrel heeft een geweldig thema dat in je hoofd blijft hangen. Het is prachtig geïntegreerd in deze geweldige traditionele orkestrale en opbeurende soundtrack. Het is een juweeltje dat je anders gemist zou hebben en het is een geweldig voorbeeld van hoe veel schitterende filmmuziek er buiten de grote Hollywood-kaskrakers te vinden is.
